پيچك

تلاقي پيچك دلم

با تپش خيال نور

در اين كرانه بي فروغ

و در ابهام سكوت

 با نسوخ برنده امواجش

بي پروا

 به هياهو نشسته است

همنواي آسمان بلند

بر بالهاي خسته نور

با تداوم طلوع

و خنده پاك خورشيد

بر استان دروازه اش

پرواز را خواهد نوشيد

                                  لیلی 

راستي...

سهم عشق قاصدك چيست؟اينكه پرپرش كنند!!

مگه يادت رفته قاصدك پرپر دست خداست نه هيچ كس

خدا رد اشكهاي قاصدك وپاك نميكنه آخه ردپاي اين اشكها به دل مهتاب مي‌رسه...

اما قاصدك تنهاست.. خيلي تنها.. تنها‌تر از قبل..دل افسرده از اين مردمان ساكن اما بي‌تو..

چرا قاصدك پرواز كرد؟...چرا به ترانه دل سپرد؟..چرا سفر كرد؟...

لعنت به سفر!!  لعنت‌ به سفر!!...

چه‌جالب!مردماني كه برات ترانه صبر‌و زمزمه مي‌كردند حالا دلشون مي‌ياد كه بگن لعنت به قاصدك!!!انگار سهم عشق قاصدك همين يك كلمه است....

كاش چشمهاي قاصدك هيچوقت نمي‌ديد كه اينجا مردمان دست به دست هم ميدن تا به اتفاق دل خون كنند!!! هر چند كه دست خدا بالاتر از همه است! اين‌و مهتاب تو گوش  قاصدك زمزمه كرد خيلي وقت پيش از  پشت قفس!وقتي كه قاصدك از نامردي خبر داده بود...

يادته!؟؟ هميشه بين قاصدك‌و مهتاب فا‌صله بود، ديروز به اندازه يك قفس و امروز به اندازه يك قلب! فاصله بزرگي مگه نه!!؟

بهشون بگو خيالتون راحت!مهتاب هميشه مال قصه‌هاست.بگو چشمهاي قاصدك اينقدر پستي ديدكه ديگه سوي نگاه كردن به بلندي، به قله آبي مهتاب‌و نداره...هيچ فكرش‌و ميكردي آخرقصه قاصدك اينطوري تموم شه؟!!؟يادمه هميشه از آخرش مي‌ترسيدي...

اما حالا فقط يك حرف مي مونه .. يك آرزو ِيك افسوس..

اي كاش قاصدك از جنس فرشته ها بود...

                                                                     ليلي 

زنجیر گیسوی یارم را آشفته؟

کی باد این طوفان ؟

کی کناد این باد

این طوفان؟

باد! خراب این خرمن انبوه پر کاه

باد! آشفته گیس این گندم زار کم بار

ولی مباد! پر پر

نرگس گلزار روی یار

فرشتگان نغمه ساز اشک می ریختند.

زخمه بر انگشتانشان  در خواب بودند

در آرامش گلهای بخار آلود

 تارهای میرنده را بر می کشیدند و

مویه های سپید بر آسمان جام گل می لغزید

آن روز

روز مبارک نخستین بوسه تو بود

              به نام خدا                         

{قابیل} گفت من تو را  البته خواهم کشت{هابیل} گفت مرا گناهی نیست که خدا قربانی پرهیزگاران را خواهد پذیرفت.اگر تو به کشتن من دست براوری من هرگز به کشتن تو دست بر نیاورم که من از خدای جهانیان می ترسم.می خواهم که گناه کشتن من و گناه مخالفت تو هر دو به تو باز گردد تا اهل جهنم شوی که آن آ تش جزای ستمکاران  عالم است

آنگاه پس از این گفتگو هوای نفس او را بر کشتن برادرش ترغیب نمود تا او را به قتل رساند و بدین سبب آز زیانکاران گردید.

آنگاه خدا کلاغی را بر انگیخت که زمین را به چنگال گود نماید تا به او بنماید که چگونه بدن مرده برادر  را زیر خاک پنهان سازد.{قابیل} با خود گفت وای بر من آیا من از آن عاجزترم که مانند این کلاغ بشم تا جسد برادر را زیر خاک پنهان کنم؟پس برادر را به خاک سپرد و از این کار سخت  پشیمان گردید

                                                                                           ( سوره مائده. آیه ۲۶ )              

شوق پرواز!

بی اعتنا به فریاد چشمانم وقتی که تنها مه را می خواند!

خیس امروزم!

نبض رهایی

نم نم نگاه

غوغای رعد در این پهنه کبود

وسوسه ام را رنگ می کند

روحم را پر می دهد  ابر زخمی از اشک

تبسم نمناکش  باران شده ام!

بی پروا از سقوط

میتوان در بوسه دریا شکفت آن سوی آسمان

از مهر ابر

و باز باران...

                                      لیلی

صبر انجام و سر انجام  هر کاریست

                                             آغاز و پایان...

تنها با استقامت به همه چیز میتوان رسید.و استقامت تنها در تلاش معنا میابد ...

در نظر "دوما" چکیده دانشهای آدمی دو کلمه است:صبر و امیدواری

نظر شما چیست             

بهار هم

چرا پرنده می میرد؟

این پرندگان از چه می خوانند که آواز کودکیهای مرده ام را زنده می کند!

انگار عطر شکوفه های سیب را هم به یغما برده اند!!

همه چیز در گذر است

چون روح آواره من!

که تنها ضجه اش در این دشت خموش سرگردان مانده است.

                                                                               لیلی

            زیباترینها

                     در دنیا نه دیده میشوند و نه حتی لمس میشوند

   آنها را تنها باید در دل حس کرد

                                                 "هلن کلر"

"